Bewoners Zwols verzorgingshuis 6 jaar na corona: 'Als je niemand mag aanraken word je een beetje eenzaam'

In dit artikel:

Bewoonster Esselink-De Jong (75) van verzorgingshuis Nieuwe Haven in Zwolle blikt terug op de coronaperiode als een ingrijpende en soms absurde tijd, vooral door de eenzaamheid en de strenge regels rond bezoek en contact. Ze herinnert zich bijvoorbeeld dat haar buurvrouw, die elf dochters had, bij haar overlijden maar twee kinderen mocht zien. Ook vertelt ze over bijzondere noodoplossingen om familiecontact mogelijk te maken, zoals een tuinhuisje met een glazen wand, een hoogwerker om langs te bezoeken en zelfs een verzorgende die tijdens een sneeuwbui een bakje sneeuw bracht om te laten voelen hoe dat aanvoelt.

Voor haarzelf viel de ziekte mee: ze kreeg geen corona, maar haar toen 98-jarige moeder lag wel aan de beademing en overleefde het uiteindelijk. De meeste last had Esselink-De Jong van het verbod op knuffelen en het verplichte afstand houden, omdat lichamelijk contact voor haar belangrijk is. Tegelijk zag ze ook de druk op het personeel, dat voortdurend beschermende kleding moest dragen.

Na corona merkt ze dat er in het huis minder activiteiten zijn dan vroeger, zoals filmvertoningen, al weet ze niet zeker of dat alleen door de pandemie komt of ook door bezuinigingen en ander bestuur. Als er ooit opnieuw een pandemie komt, hoopt ze dat de overheid niet alles weer volledig sluit, vooral niet ’s avonds. Toch probeert ze het onderwerp vooral achter zich te laten: volgens haar is het beter om de coronatijd te vergeten dan er te veel bij stil te staan.