Linde Karnebeek uit Zwolle debuteert met dichtbundel 'Iets wat is geweest': Rouw is niet statisch

In dit artikel:

Linde Karnebeek, die op haar 21e haar vader verloor, heeft vijf jaar na zijn dood haar eerste dichtbundel Iets wat is geweest – Jezelf terugvinden na rouw en verlies uitgebracht. De bundel verscheen op 15 mei bij Uitgeverij Boekscout. Waar aanvankelijk persoonlijke dagboekstukjes het middel waren om haar verdriet te verwerken, groeiden die teksten geleidelijk uit tot poëzie waarmee ze nu anderen wil troosten en herkenning wil bieden.

Linde, die sinds twee jaar samenwoont met haar jongere zus in Zwolle, beschrijft in haar gedichten de overgang van acute pijn naar een nieuw normaal: het gevoel dat er iets ontbreekt, het proces van volwassen worden en uiteindelijk het opnemen van dat verlies als onderdeel van je leven. Veel gedichten zijn in ik‑vorm geschreven en tonen een ontwikkeling — van korte, scherpe verwoordingen naar langere reflecties. Naast rouw behandelt de bundel ook liefde, familie, reizen en volwassenheid.

Een centraal thema is dat rouw niet alleen over de overledene gaat, maar ook over het verlies van delen van jezelf. Linde benadrukt dat het oké is om om jezelf te rouwen en grenzen te bewaken; dat is geen egoïsme maar zelfzorg. Ze pleit bovendien voor aanwezigheid en concrete vragen van naasten: niet met platitudes komen, maar bijvoorbeeld vragen “wat wil jij?” of samen iets doen om even aan de pijn te ontsnappen.

Beeldspraak speelt een grote rol in haar werk. De omslag ontwierp Linde zelf, met weersymbolen die voortkomen uit gesprekken met haar psycholoog: in plaats van de steeds te grote vraag “hoe gaat het?” leerde ze te antwoorden met weerberichten — vandaag regent het hard, soms schijnt de zon weer een beetje — om kleine stemmingwisselingen te benoemen. Ook metaforen zoals een mandarijntje illustreren hoe geven aan anderen kan leiden tot jezelf verliezen, en hoe belangrijk het is een stukje voor jezelf te bewaren.

Muziek en lotgenotencontact boden haar steun; nummers als Stef Bos’ “Papa” raakten haar net als poëzie het onuitspreekbare kunnen uitdrukken. Linde noemt Toon Hermans als inspiratiebron: taal hoeft niet altijd zwaar te zijn. Naast troost wil ze met haar bundel hoop bieden: rouw verandert en kan ruimte maken voor dankbaarheid, hechtere banden en het vermogen weer gewone, kleine geluksmomenten te zien.

Persoonlijk heeft ze grote stappen gezet: ze rondde haar studie af, is begonnen als landschapsarchitect en ging een relatie aan — gebeurtenissen die ze soms mist te delen met haar vader, zoals in het gedicht dat ze omschrijft als een “brief naar de hemel”. Haar boodschap aan lezers is helder: rouw geneest niet helemaal, maar de intensiteit neemt af, en met tijd en ruimte kun je opnieuw geluk vinden.